• Linda Heere

Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen?

Jong geleerd is oud gedaan

Ik hoor het mijn moeder zo tegen me zeggen: Ja, ik weet het nog zo goed. We waren op vakantie in Frankrijk en je was drie jaar oud. Je had een klein rood fietsje. Je bleef maar gebaren en wijzen, want praten kon je nog niet zo goed. Ik kon naar het schijnt pas heel laat praten. Ik had een soort van eigen taaltje ontwikkeld. Op mijn moeder na verstond dus niemand wat ik zei. Bleek aan het begin van de kleuterschooltijd niet altijd even handig. Maar we waren dus op de camping. Je bleef maar naar die zijwielen wijzen: af af! Hoe bedoel je ik kon nog niet praten? Met mijn communicatie was niks mis blijkbaar. Ik zei tegen je vader haal die wielen er dan maar af en als ze dan valt dan komt ze daar vanzelf achter. Ik hield mijn hart vast. Nou en daar ging je hoor. Je fietste er zo vandoor. Dwars over de camping. Dolgelukkig. In het beeld wat ik heb, bij dit verhaal, is dat ik mezelf kirrend weg zie fietsen. Wat nou zijwielen?! Volvertrouwen fiets ik mijn toekomst in met mijn twee zijstaarten wapperend in de wind. Ik kan het! Joehoee!


Ik vind het een mooi beeld. Vertrouwen hebben in jezelf en risico durven nemen. En vooral genieten! Lol hebben in wat je doet! Toch gebeurt het soms dat ik in bepaalde situaties denk: Hé?? Waar is dat gevoel gebleven? Waar is dat meisje op het rode fietsje? Het gevoel van gewoon gaan! Wat gebeurt er? Bang dat ik val? Help! Waar zijn mijn zijwielen?!

Als ik niet oplet, is dat inderdaad het geval. Ik ben al en tijdje geen drie meer. En ook ik heb gedurende mijn leven wat ingenieuze beschermingsmechanismen ontwikkeld. Je ontkomt er niet aan. We doen het allemaal (wellicht een schrale troost) om te overleven. Ze hebben ook prima gewerkt. We leven namelijk nog. Neemt niet weg dat we het onszelf met vlagen heel moeilijk maken! Een andere tactiek is dan gewenst.


Linda Perfectionista, ken je haar al?

Neem nou mezelf. De rol Linda Perfectionista is mij ondertussen bekend. Ik moet grinniken, want ik herinner mij nog goed toen iemand mij voor het eerst wees op mijn perfectionistische deel. Ik was zwaar beledigd! Sorry, maar dan ken je me echt niet hóór, ging door mijn hoofd. En waarschijnlijk trok ik er nog een verheven gezicht bij ook. Haha. Dus. Gelukkig weet ik ondertussen beter.

Als bij mij Linda Perfectionista regeert dan herken ik dat door een verlammend gevoel. Een verkramping. Dan kan alleen het sturen van een e-mail uren in beslag nemen. Ik kan aan de haal gaan met gedachten als: Doe ik het wel goed? Wat zullen ze denken? Is het echt wel goed genoeg?

Pfff, het is heel vermoeiend taken uit te voeren vanuit een verkramping. Kreunend en zuchtend ga ik te werk. En eerlijk is eerlijk het doet mijn zelfvertrouwen geen goed op dat moment. De lol van met iets bezig zijn is dan ook ver te zoeken. Wanneer ik me echt realiseer: oh, zijn we daar weer! Dat is het moment, en ik vind het spannend om te delen, maar ik doe het toch. Dat is het moment dat ik bij mijn partner op schoot klim en hem “bijna” dwing minimaal 10.000 goede dingen over me te zeggen. Wat hij vervolgens niet doet. Het komt op hem namelijk nogal geforceerd over. Hij weet al lang hoe laat het is en weet ook dat ik hier zo weer uit stap. Hij kent me al wat langer. Maar eerst doe ik nog een laatste poging en zet mijn liefste lach op. “Ah zeg dan wat”. Ik dram nog even door en probeer het nog met: “als je echt van me houdt”. Hij kijkt me aan met een blik van ah gossie. Hm, en ik denk bij mezelf: hoe oud ben ik ook alweer...42. Nou ja, toch mijn momentje van aandacht gehad zullen we maar zeggen.


Patronen herkennen, dat is het begin!

Ik ben blij dat ik dit patroon van mezelf (her)ken. Want echt hoor, je wilt niet weten wat zich afspeelde toen ik me nog niet bewust was van dit patroon. Al kan ik je verzekeren dat het een hysterisch verhaal is. Maar goed. Tegenwoordig weet ik wat ik kan doen om te switchen van een drammerig klein meisje, naar de energie van het meisje dat kirrend wegfietst en vertrouwen in haar zelf heeft. Ik kan het! I know it! Jieehaa. En mocht ik een keer vallen, dan heb ik een prachtige verbanddoos. Ik klim opnieuw achter mijn computer en ga verder met de e-mail. Waar ik eerder uren op heb zitten broeden rolt er nu spontaan uit. Oja, ik was even vergeten dat ik zelf een e-mail wil sturen omdat ik het leuk vind, niet omdat het moet. Klik. Verzonden.


Heb jij ook een perfectionistisch alter-ego?

Als bij jou de perfectionist aan het stuur zit. Waar merk jij dat aan? En belangrijker, wat doe je?

Herken je het, dat je als een kip zonder kop aan de slag gaat, maar al snel vastloopt? Of dat de meest eenvoudige taak een lijdensweg kan worden (voor je gevoel dan)? Of misschien duurt het wel een eeuwigheid voordat je uberhaupt start? Het o zo bekende uitstelgedrag. Eerst nog even dit...voordat... De twijfel slaat toe.

Het idee dat het perfect moet zijn zorgt voor een paniektoestand. Want stel je nou toch eens even voor....dat je het niet goed doet? Of erger nog...Je doet het fout! Wat zal iedereen wel niet denken?! In dit geval doe je in ieder geval nog een poging.


Meer inzicht laat je de juiste keuzes maken

Maar bij sommige van ons kan het er ook toe leiden dat je er niet eens aan begint. Je kijkt wel uit! Kan het ook niet fout gaan. De moed is bijvoorbaat al in de schoenen gezakt. Dit kan op het werk en privé behoorlijk in de weg zitten en zorgen voor een vicieuze cirkel. Zonde! Want als je meer inzicht hebt in je gedrag kan je er behalve hartelijk om lachen ook iets aan doen! Je ervaart weer meer plezier! Het geeft vertrouwen! Het vermindert spanning en stress. Je gaat keuzes maken die werken voor jou. Oké... er is wat bewuste inspanning nodig en de bereidheid echt te kijken. Maar dan krijg je ook wat! Ik help je graag en bied je met liefde een set zijwielen aan! Een perfect hulpmiddel.


Kun jij ook wel een hulpmiddel gebruiken?

Ontdek dan wat coaching kan doen voor jou.


Neem gerust contact op!

Recente blogposts

Alles weergeven

Lijf en brein op één lijn

In mijn vorige blog ‘in balans, draagkracht vs draaglast’ beschrijf ik een oefening waarin ik een grote, zware man op mijn rug krijg en hierdoor verscheidene ledematen dreig te breken. Maar ik hield m

Gevestigd in Zeist, coaching ook op locatie.

Tel: 06 43 45 17 38

  • Black LinkedIn Icon