• Linda Heere

Met je juiste been uit je valkuil stappen. Applaus!



Gevangen in de slachtofferrol

Het is nog vroeg. Ik lig in bed en ontwaak door het geluid van de rookmelder. Een signaal dat aangeeft dat de batterij vervangen dient te worden. Wat een takkeherrie! Mijn ultieme trigger: geluid. Ik sta meteen aan. Ik begin te snauwen tegen het apparaat en label het geluid als ondragelijk. Als het niet snel stopt, word ik gek! Dat afgrijselijke geluid moet ophouden! Ik pak een stoel, maar het plafond blijft onbereikbaar. Het is allemaal de schuld van de rookmelder. Echt hoor!

De toon is gezet. Het wordt gezellig druk in mijn hoofd. Negatieve gedachtes volgen zich in rap tempo op.

Dat zal je altijd zien, precies op het moment dat ik alleen thuis ben. Het plafond zit megahoog, daar kom ik nooit bij! Waarom hangen ze het op die plek? Dit komt nu echt niet uit! Het geluid gaat door merg en been! Moet ik helemaal naar de schuur lopen. En ja, natuurlijk het regent ook nog! Ik zit gevangen in de slachtofferrol.


Ik stamp de trap af op weg naar de schuur. Een ladder... dat is wat ik nodig heb. Ik ren weer naar boven en beklim de ladder, staar naar de boosdoener, en zie niet meteen wat ik moet doen. Ook dat nog! Er zit een klein wit knopje. Hé, misschien moet ik die indrukken. Geen idee nog waar het voor dient. Ik druk de knop in... De testversie van het daadwerkelijke brandalarm schalt door het huis. Lekker hoor. En ik vond het geluid van de melding van de lege batterij al zo ondragelijk?! Misschien staat er iets in de handleiding. Lang leve het internet. Vluchtig schieten mijn ogen door de handleiding. Ik lees: druk de schroevendraaier naar binnen om de beveiligde sluiting te openen. Juist. Ik heb dus een schroevendraaier nodig. Moet ik weer hélemaal naar de schuur. Why me? De schuurdeur zit slechts naast de voordeur. Het is allemaal niet te doen!


Ik stamp de trap weer af en gris van de werkbank de eerste de beste schroevendraaier. Maar huh, ik snap er niks van. Waar moet die verdraaide schroevendraaier nou toch in? Ik trippel weer naar beneden en ga op zoek naar mijn vergrootspiegel, normaal goed om ongewenste haargroei op te sporen. Dit keer zet ik het in als spionnetje. Gezien mijn toestand nog behoorlijk inventief, al zeg ik het zelf. Ik bestudeer het beeld wat ik zie in de spiegel. Aha! Daar zit het! Aan de achterkant. Sjongejonge wie heeft dat bedacht? Precies boven het trapgat. Het vergt wat flexibiliteit om er bij te kunnen.


Vechten om te overleven

Er zit een kleine opening en ik steek de schroevendraaier erin. Echt zachtzinnig ga ik niet te werk, maar er gebeurt niks. Geen beweging in te krijgen. Het is om te janken. Ik storm de ladder weer af en pak voor de derde keer de handleiding er bij. Zou het dan toch kunnen dat ik iets over het hoofd heb gezien? Mijn oog valt op de volgende woorden: waarschuwing: schakel de stroom uit voordat u de melder verwijdert. Ik ren de trap weer af. Dit keer voor een bezoek aan de meterkast. Ternauwernood heb ik mezelf een coupe permanent weten te besparen. Ik ren de trap weer op en klim opnieuw in de ladder.

Grrr. Dat geluid!! Het moet stoppen!

Ik kon niet helder meer nadenken, mijn hartslag was verhoogd. Mijn stresssysteem werkte op volle toeren en zag dit als een kwestie van leven of dood. Door van de rookmelder de vijand te maken, had ik mijn lichaam in staat van paraatheid gebracht. Vechten!

En vechten deed ik, inclusief overdreven oerkreten. Ik hing nog net niet met mijn volledige gewicht aan de rookmelder. Maar man, man, ik vocht voor wat ik waard was.

Yesss! Door acrobatische taferelen en de kracht van een leeuwin schiet de rookmelder eindelijk los. Ik zit verwilderd bovenaan de trap en haal de batterij eruit. De stilte overvalt me.


Terug in het hier en nu

Ik zie dat ik bloed, ik zweet en huil. Ik ontlaad en ben weer in het NU. Ik moet lachen. De dag was nog amper begonnen en ik had met mijn gedachtes mijn stressniveau al tot aan de max gebracht. Chapeau!

Het was weer een mooie theatervoorstelling. Wat een amusement! Een staande ovatie voor mezelf en een glansrol voor het slachtoffer. Ik klap in mijn handen en visualiseer een uitzinnig publiek.

Dit was een typisch geval van de valkuil, waarin je aan de haal kan gaan met gedachtes en deze voor waarheid aanneemt en waarbij je de schuld volledig buiten jezelf legt. Ik had tenslotte toch niet om dat vreselijke geluid gevraagd. Wat in mijn geval zich uitte in wat ik toch wel wat dramatisch gedrag mag noemen. Het mooie van inzichten hebben, in je eigen patronen en je triggers (h)erkennen, maakt dat je weer een keuze hebt. Met vlagen is Miss Drama bijna hilarisch, maar vaak zorgt ze ook voor zwaarte. Ik bedank haar voor haar optreden en stel mezelf de vraag: waar ging het ook alweer over? Oja een rookmelder. Bedoeld om levensbedreigende situaties te voorkomen, niet te creëren. Tja. Voor de volgende keer bedenk ik: Wat fijn, rookmelder, je werkt. Ik hoor je. Dat wil ik graag zo houden dus ik vervang snel jouw batterij. Ik red jou nu met wat nieuwe energie zodat jij mij kan redden door jouw indringende, maar levensreddende geluid wanneer er brand is. Wat een geweldig team zijn wij toch!


Want serieus, geloofde ik nou echt... Dat de aannemer de rookmelder expres aan het plafond heeft bevestigd op zo’n manier dat ik er niet bij kan. En dat ze voor de lol ook de schuur, maar naast het huis hebben gezet in plaats van erin. Ja ik weet het natuurlijk niet zeker. En een megahoog plafond? Wat wil ik dan? Een megalaag plafond, zodat ik kruipend door mijn huis moet. En dan de gedachte: dit komt nu echt niet uit! Natuurlijk over 2 weken op een donderdagmiddag om 16:36 uur schikt het vast wel... Het is allemaal maar wat je er zelf van maakt.


Wat zijn jouw triggers?

Hoe ga jij met bepaalde situaties om? Heeft dit negatieve invloed op de rest van jouw dag? Weet jij je triggers? Zeg eens eerlijk, wie of wat bombardeer jij als onschuldige “schuldige”? Wanneer gaat bij jou het alarm af... Een niet werkend kopieerapparaat, een medeweggebruiker, je partner, het weer, de maatschappij, de rij bij de kassa, een collega. Nou? Of herken je jouw patronen, geef je jezelf een groot applaus en zet je weer de rem op je eigen geactiveerde stressreactie?

Recente blogposts

Alles weergeven

Lijf en brein op één lijn

In mijn vorige blog ‘in balans, draagkracht vs draaglast’ beschrijf ik een oefening waarin ik een grote, zware man op mijn rug krijg en hierdoor verscheidene ledematen dreig te breken. Maar ik hield m

Gevestigd in Zeist, coaching ook op locatie.

Tel: 06 43 45 17 38

  • Black LinkedIn Icon