• Linda Heere

Lijf en brein op één lijn



In mijn vorige blog ‘in balans, draagkracht vs draaglast’ beschrijf ik een oefening waarin ik een grote, zware man op mijn rug krijg en hierdoor verscheidene ledematen dreig te breken. Maar ik hield mijn kaken op elkaar en verkeerde volledig in de verdraagmodus. En toen de therapeut mij vroeg waarom ik niet protesteerde keek ik haar in wazig aan, maar diep van binnen viel het beroemde kwartje. Een deel van mij werd op dat moment klaarwakker en ik vroeg me vanuit mijn tenen tot mijn kruin af waar ik in godsnaam mee bezig was? Waarom liet ik dit gebeuren? En sterker nog, waarom deed ik alsof er niks aan de hand was? Wie diende ik daarmee? Mezelf in ieder geval niet, dat werd me duidelijk.


We diepen het wat verder uit. Hoe ga ik om met (fysieke) pijn? Als ik heel eerlijk ben, voor het eureka-moment ontkende ik veel signalen. En als je ontkent hoef je er niks mee. Simpel. Ik kan een waslijst aan voorbeelden noemen. Dat heb je met een patroon. Dat blijft zich herhalen totdat je het doorbreekt. Een ander voorbeeld.


Ik zit op de lagere school. In de pauze spelen we tikkertje. Een vriendinnetje rent achter me aan en laat me per ongeluk struikelen. Met een bloedende schaafwond sta ik op, nog sneller dan het licht, en geef geen kick. Het vriendinnetje begint meteen te huilen. En ik denk: huh?!? Ik bloed en heb een schaafwond en laat geen traan. Zij heeft niks en de sluizen staan open. Wat een jankerd! Stel je niet zo aan.


Waarom zij precies huilde weet ik niet. Misschien was het de schrik, maar dat doet er eigenlijk niet zoveel toe. Zij werd op dat moment overmand door een emotie en heeft deze geuit. Een prima manier van ontladen. Een methode die beter werkt als je de spreekwoordelijke emmer niet wilt laten overlopen. Was ik toen maar al zo wijs ;-)


Ergens had ik al jong de conclusie getrokken dat huilen of pijn hebben iets “raars” was. Het was een vorm van schaamte. Ik schaamde me als ik viel of pijn ervaarde. Daarom deed ik ook altijd net of er niks gebeurd was. Waar kwam dit toch vandaan?


De (onuitgesproken) boodschap: niet piepen, maar doorgaan, is de rode draad in ons familiesysteem. Is er ooit letterlijk tegen mij gezegd: Linda, niet piepen, maar doorgaan?! Nee, dat kan ik me oprecht niet herinneren. Het was niet zozeer wat er gezegd werd, maar meer wat er gedaan werd of juist niet. En wat ik daarvan gemaakt had. Ik had bedacht dat je je aanstelt wanneer je pijn hebt en had onbewust het besluit genomen mijn tranen niet te laten zien. Ik moest koste wat kost voorkomen dat ik raar gevonden werd. Daar ging ik ver in. Het hoofd regeerde en het lichaam had zich maar te schikken.


Het continue wegdrukken van ongemak kost een hoop energie.

Het voordeel van de overtuiging ‘niet piepen, maar doorgaan’ is dat ik niet bij ieder schrammetje ontroostbaar ben en in paniek de huisarts bel. Het nadeel van hierin doorslaan is dat je stopt met het bewust opmerken van signalen die het lichaam geeft. En dat kan je lang volhouden, maar het lichaam is er een keertje klaar mee. Met als gevolg teveel stress, slapeloosheid, pijn, burn-out, depressie etc.

Dat we als familie een niet piepen mentaliteit hebben weet ik, en weet ik al heel lang. Maar door de oefening met de (te) zware man op mijn rug viel het kwartje en vielen een berg puzzelstukken op hun plek.



Welke boodschappen zitten jou onbedoeld in de weg?

Je kop niet boven het maaiveld uitsteken. Met mogelijk gevolg dat je jezelf klein houdt en niet de dingen doet die je graag zou willen uit gevaar dat je hoofd eraf gehakt wordt. Maar wat wil je echt?


Als je iets doet moet je het wel goed doen anders hoef je er ook niet aan te beginnen. Prachtige voeding voor het gevoel er alleen te mogen zijn als je de dingen perfect doet. Want...uh.. alleen voor het plezier is natuurlijk not done.


Ik kan niets aan een ander overlaten.. Niemand kan tippen aan jouw genialiteit. De kans dat je uitgeput bent is groot. Je moet tenslotte alles zelf doen.


Ik zeg maar niks (om de ander niet te kwetsen). Deze werkt perfect als je het prettig vindt onduidelijk te zijn en/of op onverwachte momenten uit het niets wilt ontploffen.


Gun jij jezelf een positieve verandering?

Inzicht krijgen in (onuitgesproken) boodschappen/overtuigingen is behalve verhelderend ook de eerste stap tot verandering. Je leert kijken naar de patronen achter jouw klachten. Ja, het vraagt de bereidheid soms kritisch te kijken naar je gedachten en gedrag, maar door op afstand te kijken naar jouw patronen en reacties ontstaat ruimte. Ruimte om te bepalen welke patronen jou belemmeren en welke voor je werken. Naar welke ga je luisteren en welke gooi je overboord?

Recente blogposts

Alles weergeven

Gevestigd in Zeist, coaching ook op locatie.

Tel: 06 43 45 17 38

  • Black LinkedIn Icon