• Linda Heere

In balans, draagkracht vs draaglast



Het is alweer een tijd geleden, maar ik herinner het me nog goed. Ik volgde op dat moment een coachopleiding die o.a. in het teken stond van welke rode draden lopen door jouw leven en dat van jouw cliënten. En welke dilemma’s komen telkens opnieuw op jouw levenspad.


Het thema begrenzen kwam ook voorbij. De docent zocht een vrijwilliger voor een oefening. Gretig stak ik mijn hand op. Met dit thema was ik bekend. Voor mij geen verrassingen meer. Dacht ik.


Ik moet ergens in de ruimte gaan staan en aangeven wanneer ze te dichtbij komt. Stap voor stap komt ze mijn richting op. Ze komt steeds dichterbij. Ik denk bij mezelf: kom maar op! We zullen weleens zien wie de ‘sterkste’ is. En ondanks dat ik mijn eigen gezicht niet kan zien moet het er uitdagend uitgezien hebben. Mijn medestudenten kijken geboeid toe. Dichterbij dan dit kan niet. We staan letterlijk neus tegen neus. Hoe bedoel je ze staat in mijn persoonlijke ruimte? Dan vraagt ze me: “voelt dit fijn”?


Voelt dit fijn? Goede vraag! Ik ben in de war, maar hoor mezelf uiteindelijk zeggen dat dit niet heel lekker voelt. De tegenstrijdigheid die ik ervaar verrast me. Mijn hoofd roept. Wat nou?! Mij krijg je niet! Ik laat me niet kennen! De vraag voelt dit fijn is als een mokerslag binnengekomen. Ik heb me werkelijk waar geen seconde afgevraagd hoe voelt dit voor mij? Mijn hoofd in de hoofdrol, mijn lichaam nog ergens in de coulissen. En ik denk oeps!


Ik ga verder terug in de tijd. Ik heb toen verschillende depressies doorgemaakt. Zwarte gaten waar ik inzat en uit wilde, maar ik wist niet hoe. Ik begreep sowieso niet waarom ik last had van depressies. Ik? Linda de Bikkel? Hoezo? En kreeg het advies Bonding therapie te volgen. Heel kort door de bocht: een groepstherapie waarin je deelt waar je mee worstelt en tegelijkertijd is er een berg aan schouders waarop je mag uithuilen.


Ik trok wit weg. Wát is de bedoeling? Dat ik me kwetsbaar opstel? Dat andere mensen mogelijk mijn tranen gaan zien? Weerstand alom. De eerste sessie zat ik met ogen zo groot als schotels. Mediteren, praten over emoties en elkaar aanraken? Oh my God, waar was ik beland? Gelukkig vind ik dat je eerst iets moet uitproberen voor je er iets zinnigs over kan zeggen. Dus de week erop zat ik er gewoon weer. In tweetallen gingen we aan de slag. Zijn naam ben ik kwijt maar zijn postuur herinner ik me nog goed. Een grote flinke man had ik uitgekozen.


We doen een oefening waarbij je een houding moet aannemen zodat de ander op je rug kan zitten. Hij neemt plaats. Ik zak nog net niet door mijn hoeven, mijn ademhaling houd ik van inspanning vast en ik heb het er warm van. Mijn rode hoofd matcht met het rode truitje wat ik aanheb. Dat dan weer wel. Ik overdrijf niet als ik zeg dat mijn enkels ieder moment kunnen breken. Denk jij dat ik vroeg of hij van mijn rug afging? Welnee. De uitspraak ‘je kan mijn rug op’ nam ik letterlijk. Ik was de master geworden in ‘het verdragen van’ en net doen of je nergens last van hebt. Ik kan streng voor mezelf zijn en ik heb uithoudingsvermogen. Prima kwaliteiten zolang je er maar niet in doorslaat... Vervolgens vraagt de therapeut me waarom ik hem niet vraag om van mijn rug af te gaan. Ik kijk haar wazig aan. Kan dat? Is dat een mogelijkheid?! Het was niet bij me opgekomen.


Over de rode draad in mijn leven gesproken...

Steeds beter begreep ik dat mijn lijf naar me schreeuwde. Eerst subtiel, daarna steeds harder, met depressies als gevolg. Al jaren. En ik hoorde niets, ik luisterde niet. Ik had (onbewust) de regie uit handen gegeven aan de (ver)drager in mij. En die “zorgde” voor mij om zolang mogelijk overeind te blijven. Met mij gaat het prima. Niks aan de hand. Ik had een vorm van martelaarsschap ontwikkeld omdat ik niet stilstond bij mijn eigen grenzen en mijn eigen mogelijkheden. Er moest blijkbaar eerst een flinke kerel op me gaan zitten en ik moest erop gewezen worden door een therapeut om te ontdekken dat mijn lichaam signalen geeft en dat ik deze opmerk in plaats van ze te negeren. Zodat ik niet onnodig lichaamsdelen hoef te breken en last heb van depressies. Ik begrijp nu ook waarom ik onbewust de zwaarste persoon uit de groep had gekozen. Ik was tenslotte wel de master van het (ver)dragen. Een licht persoon op mijn rug had ik hoogstwaarschijnlijk niet eens opgemerkt.


Een verstoord evenwicht tussen draagkracht en draaglast en op zoek naar balans…

Ik ervaarde zowel druk van buitenaf door eisen van mijn omgeving, als van binnenuit door wat ik mezelf allemaal oplegde. Ik was helemaal gaan geloven dat ik een bikkel was. Niet kapot te krijgen. Mij raak je niet. Ik ben geen watje. Mijn hoofd had volledig de touwtjes in handen en mijn lichaam sjokte er ongelukkig achteraan.


Sinds ik luister naar mijn lichaam is er veel veranderd. Ga ik nu alleen nog maar fluitend en huppelend door het leven? Hoe geloofwaardig zou dat zijn na mijn blogs over valkuilen en drama queens? Nee, dat zeker niet. Maar ik heb wel verrekte handige tools die ik kan gebruiken om de regie weer terug te krijgen. En stap ik toch in een valkuil, want ja dat gebeurt, dan sta ik mezelf niet meer op te wachten met een zweep om mezelf af te straffen, maar geef ik uiting aan mijn (onderdrukte) gevoelens en accepteer ik mijn eigenaardigheden. Ik begin spontaan te zingen. I’ve got the power!


De kracht van een oefening.

Wil jij ook ervaren wat de kracht van een oefening met jou kan doen? Wil je beter naar je lichaam luisteren? Heb je behoefte aan meer balans tussen (ver)dragen en loslaten. Ik heb een paar creatieve vormen samengesteld waarvan ik je kan verzekeren dat ze jou zeker antwoorden gaan geven. Een beetje hulp kunnen we allemaal wel gebruiken. Om (nog) beter te gaan begrijpen waarom je doe wat je doet. Zodat je het anders kunt gaan doen. Op een manier die werkt voor jou.



Recente blogposts

Alles weergeven

Lijf en brein op één lijn

In mijn vorige blog ‘in balans, draagkracht vs draaglast’ beschrijf ik een oefening waarin ik een grote, zware man op mijn rug krijg en hierdoor verscheidene ledematen dreig te breken. Maar ik hield m

Gevestigd in Zeist, coaching ook op locatie.

Tel: 06 43 45 17 38

  • Black LinkedIn Icon