• Linda Heere

Even tanken...brandstof voor stress?!



Ik sta te wachten bij een benzinepomp, voor mij staat een zwarte Audi. De meneer heeft afgerekend en stapt zijn auto in. De deur blijft openstaan. Ik wacht…en ik wacht... Ik betrap mezelf erop dat ik steeds harder in het stuur knijp en denk, hmm Lin, je kan je nu vreselijk gaan opwinden. Dat is een keuze. Uitstappen en even kijken wat er gaande is is ook een mogelijkheid.


Ik stap uit en zie de meneer driftig graaien in het dashboardkastje, dan op de stoel, onder de stoel... Voorzichtig steek ik mijn hoofd om de hoek, glimlach en vraag: “Goh meneer, was u nog van plan weg te rijden of is er iets mis?” (Oké dat laatste was misschien een beetje een open deur) Met een ruk komt hij overeind en draait zijn hoofd naar mij. Ik zie een man met een verwilderd kapsel en ogen zo groot dat het bijna zeer moet doen. Het is behalve zichtbaar ook voelbaar. Stress. Hij sist; dat moesten we dan maar eens doen. Pijlsnel trekt hij de deur dicht, ik ontwijk nog net een aanvaring met de deur. Als Bassie nog een nieuw Adriaantje zoekt... Hij scheurt weg. Een vrouw die wil gaan afrekenen kan nog net wegspringen. Na een paar keer diep ademhalen loop ik terug naar mijn auto.


Licht ontvlambaar

Deze meneer was in de greep van stress en wat hij niet kon vinden was een zaak van leven of dood geworden. Waar ging dit over? Serieus. Zou hier echt sprake van acuut gevaar zijn geweest? Vaak is dit niet het geval, maar soms lijkt het wel zo. We staan op scherp. In ons brein/lijf gebeurt bijzonder veel bij een stressreactie. Werkelijk fascinerend! Vind ik. In de meeste gevallen creëren we onze eigen stress. Echt waar. Met spanning op zijn tijd is niks mis, prima zelfs. Heb je echter voortdurend stress, dan heeft dat gevolgen voor het brein. Wat weer invloed heeft op het lijf en andersom.


Kort gezegd. Door (chronische) stress lopen bepaalde delen van de hersenen schade op (omdat verbindingen kapot gaan). Bijvoorbeeld de Hippocampus die o.a. verantwoordelijk is voor emoties en geheugen. Behalve dat dan het geheugen slechter wordt kost het ons dan ook meer moeite om negatieve emoties te reguleren. En geeft de prefrontale cortex, die zou moeten helpen met omgaan bij stress, even niet thuis omdat hij onder druk staat. Gevolg: we gaan meer en meer handelen naar onze impulsen...


En gaan dingen doen, zeggen, vermijden, veroorzaken die we in “normale” omstandigheden niet zouden doen. Vaak leidt dit tot meer negativiteit en tadaa: de vicieuze cirkel. We hebben stress. De hersenen gaan minder goed werken.. We ervaren meer stress… etc. etc.


En nu?


Goed nieuws want een gestrest brein kan herstellen. En dat hebben we zelf in de hand. Dat is mooi. Door anders te leren omgaan met stress en inzicht te krijgen in jouw stressoren. We handelen vaak naar gedachtes en overtuigingen waar we ons nauwelijks van bewust zijn. Het komt vaak niet bij ons op dat deze niet altijd kloppen.


Waar gaat het eigenlijk over?

Want waarom zat ik in de auto met het stuur hevig in mijn handen geklemd? Dat kwam onder andere omdat ik vooraf bedacht had dat ik “even snel” zou gaan tanken. Niet dat ik daar reden toe had, ik had helemaal geen haast, maar dat had ik nou eenmaal bedacht. En bij even snel hoort niet wachten. Dus ik ervaarde (een door mijzelf opgelegde) tijdsdruk. Een prachtige trigger voor stress. En naarmate het wachten voort duurde maakte ik het ook nog eens persoonlijk. Gedachtes zoals; hij houdt geen rekening met mij. Tuurlijk, niemand denkt aan mij. Dit overkomt mij…. altijd. Hij ziet me niet eens staan. Dat laatste klopte overigens, hij zat tenslotte met zijn hoofd in het dashboardkastje.


Maar zo snel kan het gaan. Diverse gedachtes ploppen op en we checken vaak niet of het klopt. De valkuil is dat we ze voor waarheid aannemen, onszelf behoorlijk opfokken en daardoor onze stressreactie (nog intenser) activeren. Behalve dat dit voor jezelf niet aangenaam is maakt het je vaak ook niet gezelliger voor de omgeving.


Je (meer) bewust worden van je eigen denkpatronen geeft je een keus. Een keus om wel of niet mee te gaan in jouw stressreactie. Stap je in de slachtofferrol? Met negatieve en onware gedachten en de daarbij behorende gevoelens? Rijd je vervolgens zelf als opgewonden standje de weg op? Zit je al tierend en vloekend je medeweggebruiker het leven zuur te maken? Of haal je een keer diep adem en ben je in staat je schouders op te halen? Twee mogelijkheden. De keus is aan jou.

Recente blogposts

Alles weergeven

Lijf en brein op één lijn

In mijn vorige blog ‘in balans, draagkracht vs draaglast’ beschrijf ik een oefening waarin ik een grote, zware man op mijn rug krijg en hierdoor verscheidene ledematen dreig te breken. Maar ik hield m

Gevestigd in Zeist, coaching ook op locatie.

Tel: 06 43 45 17 38

  • Black LinkedIn Icon